Editorial Your stories

ΒΙΑΣΤΗΚΑΜΕ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΟΥΜΕ…

Written by Iliana k

Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό, πώς και γιατί γίνεται αλλά πάντα ο άνθρωπος θέλει να μεγαλώνει γρήγορα. Βιάζεται να κάνει ότι δεν αρμόζει στην ηλικία του και βλέπει να κάνουν οι μεγαλύτεροι γύρω του.

Από μωρά παιδιά στην κοιλιά της μαμάς κλωτσούμε με μανία θέλοντας να βγούμε από κει μέσα. Για να αντικρύσουμε τι; Έναν κόσμο που μέρα με τη μέρα γίνεται πιο βίαιος και αποκρουστικός. Τι το θέλαμε; Καλά δεν ήταν εκεί μέσα; Προστατευμένοι από κάθε τι κακό και άσχημο.

Και τώρα; Είναι αυτές οι στιγμές που είσαι μόνος σου με τον εαυτό σου και κάνεις αυτό το flash back στα σχολικά χρόνια. Τότε που σε ξυπνούσε η μαμά κάθε πρωί με τα χίλια ζόρια, σου έφτιαχνε το κολατσιό σου και σε έστελνε στο σχολείο. Πόσο διαφορετικός ήσουν; Πόσο πιο ανέμελος και ελεύθερος ένιωθες; Και κάπου εκεί αναρωτιέσαι, τι το θελες να μεγαλώσεις;

Το πρώτο σοκ είναι εκεί γύρω στα 20, στην αλλαγή της δεκαετίας. Αρχίζεις να καταλαβαίνεις πως μεγαλώνεις, έχεις συνειδητοποιήσει πλέον πως ξενυχτάς ένα βράδυ και σέρνεσαι 10, πως η καθημερινότητα αρχίζει να σε τρώει και ζητάς διαφορετικά πράγματα. Καταλαβαίνεις πως πια δεν μπορείς να ζεις με τα λεφτά των γονιών σου, πως πρέπει να μάθεις να στηρίζεται μόνος σου με τα δικά σου πόδια.

Οι άνθρωποι γύρω σου όλο και λιγοστεύουν εφόσον ο καθένας πια κοιτάει την πάρτυ του. Αυτοί που νόμιζες φίλοι σου καταλήγουν να χαίρονται με τον πόνο σου. Για να μην πω για τους έρωτες. Καταλαβαίνεις πια πως οι σχέσεις θέλουν καθημερινή προσπάθεια και από τις δύο πλευρές. Δεν είναι μόνο βόλτες, φιλάκια και ξενύχτια σε παγκάκια και πλατείες. Θέλει κότσια να αγαπάς και να το δείχνεις στον άνθρωπό σου καθημερινά.

Μεγαλώσαμε και τι καταλάβαμε; Βιαστήκαμε χωρίς λόγο και τώρα ο κάθε ένας από μας ψάχνει να μαζέψει τα κομμάτια του και να επιβιώσει. Γιατί ο κόσμος έξω είναι δύσκολος και μάλλον κανείς δεν μας είχε προετοιμάσει γι’ αυτό. Και πρέπει να πονέσεις πολύ για να γίνεις δυνατός….

About the author

Iliana k