Editorial Your stories

ΔΕΝ ΈΧΩ ΦΊΛΟΥΣ, ΠΑΡΆ ΜΌΝΟ ΓΝΩΣΤΟΎΣ

φιλία
Written by Admin

Λένε πως χωρίς αληθινούς φίλους είσαι ένα τίποτα στον κόσμο ετούτο, πως αν δεν γνωρίσεις την αληθινή, την αυθεντική έννοια της φιλίας είσαι ένας άνθρωπος κενός. Ε ναι λοιπόν, προτιμώ να είμαι κενή παρά να περιβάλλομαι από ψεύτικα πρόσωπα που το μόνο που ξέρουν πολύ καλά να κάνουν είναι να με χρησιμοποιούν σαν παιχνιδάκι που περιμένει σε μία γωνία πεταμένο να το παίξουν όποτε θέλουν αυτά.

Στην μέχρι τώρα ζωή μου, έδωσα πολλές ευκαιρίες και αμέτρητα συγχωροχαρτια σε φιλίες που πίστευα πως άξιζαν την προσοχή μου. Αγάπησα τους φίλους μου σαν να ήταν αδέρφια, τους έδωσα ένα κομμάτι της καρδιάς μου, τους πίστεψα, έγινα χαλί να με πατήσουν και με αντάμειψαν με πόνο, πικρία και απογοήτευση. Μια ψυχή κάποτε, πάνω στην κουβέντα περί φιλίας, με ρώτησε, αν σαν άνθρωποι είμαστε τόσο ανεκτικοί με τους φίλους όσο είμαστε με τους ερωτικούς μας συντρόφους. Πραγματικά, σάστισα! Δεν ήξερα τι να απαντήσω. Γιατί άραγε στον ερωτικό μας σύντροφο μπορούμε να συγχωρήσουμε ακόμα και μια απιστία και στον φίλο δεν συγχωρούμε εύκολα το οτιδήποτε κι αν κάνει, ακόμα κι αν είναι ασήμαντο; Γιατί στον έρωτα καθόμαστε και υποφέρουμε και προσπαθούμε μέχρι τελικής πτώσης και στην φιλία τα παρατάμε αμέσως;

Κι όμως, παρά τους προβληματισμούς μου, την ξέρω την απάντηση. Οι έρωτες πάνε κι έρχονται κι αν δεν τα βρεις τελικά με τον έναν, «δεν βαριέσαι…», λες, «ο έρωτας με έρωτα περνάει» και προχωράς. Οι αληθινοί φίλοι, όμως, είναι αυτοί που μένουν για πάντα, ή τουλάχιστον έτσι νομίζεις, γι’ αυτό και απογοητεύεσαι αμέσως, γι’ αυτό και δεν προσπαθείς όσο θα έπρεπε. Κι όλα αυτά γιατί πιστεύεις ότι όσο σημαντικός είναι ο άλλος για σένα, είσαι κι εσύ για αυτόν. Μακάρι να ήταν έτσι… But #NOT!

Είμαι πια σε ηλικία που σταμάτησα να σκοτίζομαι για τους γύρω μου, που όταν κάτι μου αρέσει μένω αλλιώς αποχωρώ ήσυχα. Δεν έχω χρόνο πια για ψεύτικες σχέσεις, ζητάω ανθρώπους αυθεντικούς, που θα με αγαπούν για αυτό που είμαι κι όχι για αυτό που προσπαθώ να γίνω για να τους αρέσω. Κουράστηκα να υποκρίνομαι πως δεν βλέπω συμπεριφορές, πως δεν διαβάζω σκέψεις, πως δεν πιάνω μπηχτές. Τελικά, προτιμώ την μοναξιά. Ποτέ δεν θα με προδώσει, με ακούει πάντα με προσοχή, είναι πάντα εκεί για μένα και κάπου κάπου με ξεσηκώνει από την ησυχία μου, μου ταράζει τα νερά! Μου ψιθυρίζει «μπορεί να μην έχεις φίλους να σου γεμίσουν την μέρα, έχεις όμως γνωστούς που θα ήθελαν πολύ την παρέα σου.»

«Έχεις δίκαιο «, σκέφτομαι, και σηκώνομαι, αρπάζω το τηλέφωνο και τηλεφωνώ σε άτομα που δεν έχω τίποτα να περιμένω από αυτά αλλά ξέρω πως μαζί τους θα είμαι αυτή που θέλω να είμαι…

About the author

Admin