Editorial Your stories

ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΡΩΤΕΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΗΓΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΜΑΖΙ…

Written by Admin

ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΡΩΤΕΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΗΓΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΜΑΖΙ…

Ήταν από τους πρώτους μου μήνες στην Κομοτηνή και ίσα ίσα που είχα προλάβει να γνωρίσω πέντε-έξι »νοματαίους» από την σχολή μου. Είχαμε αρχίσει να εξερευνούμε δειλά δειλά τα στέκια της πόλης και κάπως έτσι βρεθήκαμε ένα ξημέρωμα στο ίδιο κρεβάτι, ζαλισμένοι από τα οινοπνεύματα και την μαγεία της νύχτας, να προσπαθούμε ο ένας να συνεφέρει τον άλλο (»κράτα με να σε κρατώ…»). Ήταν η πρώτη φορά που βρισκόμουν στο ίδιο κρεβάτι με κάποιον χωρίς να συμβεί κάτι μεταξύ μας. Ένιωθα τόσο παράξενα… Δεν ήξερα αν τον ήθελα ή όχι, αν αυτό που γινόταν ήταν σωστό ή λάθος, αν… αν… αν… Όλα αυτά μέχρι που άνοιξε τα θολωμένα από το ποτό μάτια του και με κοίταξε όπως δεν με έχουν κοιτάξει ποτέ.

Μιλήσαμε για λίγο. Κατάλαβα πως είχε αρχίσει να συνέρχεται. Εμένα τι με θες; Εγώ είχα συνέλθει προ πολλού, μα παρίστανα τη ζαλισμένη. Μου είπε πως έχω πολύ εκφραστικά μάτια και πλησίασε να με φιλήσει. Δεν αντιστάθηκα. Το φιλί του τόσο αθώο μα και τόσο όμορφο ταυτόχρονα. Άρχισα να τον »πειράζω» για τον τρόπο που φιλούσε και γενικότερα για την όλη του συμπεριφορά απέναντι μου που μου φώναζε τόσο γλυκά το πόσο άπειρος ήταν.

Το πρώτο φως της μέρας μας βρήκε εκεί , στην συζήτηση. Ύστερα χωριστήκαμε. Για όλη την μέρα δεν ξαναμιλήσαμε για αυτό, ώσπου νύχτωσε και η παρέα μας έφερε ξανά τετ-α-τετ. Τι να λέμε! Τα βλέμματα που ανταλλάσσαμε ήταν φωτιά! Τελικώς το βράδυ ξαναβρέθηκε σπίτι μου, χωρίς και πάλι να συμβεί κάτι πιο »προχώ».

Αυτή η κατάσταση κράτησε καιρό, συγκεκριμένα σχεδόν 3-4 χρονάκια, όσα δηλαδή ήμουν και στην Κομοτηνή. Έζησα τον απόλυτο έρωτα, το απόλυτο πάθος , τις πιο γλυκιές και τις πιο πικρές στιγμές ταυτόχρονα μαζί του. Δεν κατάλαβα ποτέ μου όμως το πώς αυτός ο μέτριος άντρας με έκανε να νιώσω όλα αυτά τα συναισθήματα. Αυτός ο περίεργος δεσμός είχε μια τα πάνω του και δυο τα κάτω του, όμως δεν ένιωσα ούτε για μια στιγμή ότι με αυτόν τον άνθρωπο μας δένει κάτι παραπάνω από αυτό που ζήσαμε εκεί. Το ίδιο πίστευε κι εκείνος.

Τώρα πια ζούμε ο ένας μακριά από τον άλλο. Σχεδόν δεν μιλάμε. Δεν ξέρω αν στενοχωριέμαι για αυτό, μα εύχομαι να είναι καλά γιατί μου χάρισε ό,τι δεν μου έδωσε ποτέ κανείς… ΣΤΙΓΜΕΣ ΖΩΝΤΑΝΕΣ!!!!!

About the author

Admin