Editorial Χωρισμός

Πουτ@ν@ ολα..

Written by Admin

Η φάση της ζωής σου αυτήν την περίοδο «αραλίκι».

Μόλις έχεις τελειώσει εξεταστική και αισθάνεσαι τόσο κουρασμένος/η που διάβασες 2 ώρες σύνολο και αποφασίζεις να αφιερώσεις χρόνο στον εαυτό προκειμένου να καλύψεις το..κενό που δημιουργήθηκε. Το πρόγραμμα έχει ταινίες, ντελίβερι , σειρές και… ντελίβερι.

‘Ώσπου, από Δευτέρα που είχες μπει στο στάδιο του συλλογισμού και της αναζήτησης της εσωτερικής σου γαλήνης, έχει πάει Παρασκευή και το μόνο που έχεις κάνει είναι η κλασική λακούβα του καναπέ, που συναντάς σε κάθε φοιτητό-σπιτο. Κουράστηκες λίγο; Ναι , κουράστηκες. Το ξέρω, όλοι μας το ξέρουμε, αφού όλοι μας το έχουμε κάνει.

Η νέα φάση της ζωής σου αυτήν την περίοδο «δημιουργικότητα»

Αφού βαρέθηκες την μιζέρια κλεισμένος/η μέσα στους 4 τοίχους, αποφασίζεις να πάρεις την ζωή στα χέρια σου. Ψάχνεις τρόπους να δείξεις την αξία σου. Μετά από τόσες ταινίες που είδες κατάλαβες πως η ζωή είναι εκεί έξω και σε περιμένει.

Ξεκινάς γυμναστήριο, δεύτερη γλώσσα, δουλεύεις σε γνωστό μαγαζί της πόλης , δεν χάνεις μάθημα στην σχολή σου και εντάσσεσαι στην θεατρική ομάδα του Πανεπιστημίου. Όλα αυτά θα έχουν μια παράλληλη διάρκεια, να πω έναν μηνά; Δεν θα πω. Να πω δυο βδομάδες; Το αφήνω εκεί.

Η νέα φάση της ζωής σου αυτήν την περίοδο «δημόσιες σχέσεις»

Σου αρέσει η νέα σου ζωή. Κάνεις πολλά πράγματα που γεμίζουν την μέρα σου. Αισθάνεσαι δυνατός/η, η ενέργεια σου μοιάζει ατέλειωτη. Η αυτοπεποίθηση σου ανεβαίνει στα ύψη και η μόνη σου έννοια, πλέον, είναι να γνωρίσεις νέο κόσμο, όπου θα του δείξεις τις δυνάμεις σου. Μέσα από τις γνωριμίες θέλεις να κερδίσεις πράγματα, αλλά κυρίως , θέλεις να δείξεις πως μπορείς να κάνεις πράγματα.

Νέος στόχος; Οι γνωριμίες βέβαια. Για να το πετύχεις αυτό αποφασίζεις να αφιερώσεις λίγο παραπάνω χρόνο στο καφέ-μπαρ-κλαμπ που δουλεύεις. Λυπάμαι, αυτό ήταν. Σιγά-σιγά δένεσαι με αυτό. Ψιλό-παρατάς σχολή και από το πρόγραμμα σου γεμίζει με άπειρους καφέδες-πότα στο… δεύτερο σου σπίτι πλέον.

Η νέα φάση της ζωής σου αυτήν την περίοδο « Πουτ@ν@ όλα»

Ώσπου, σε έναν συνηθισμένο καφέ , συμβαίνει κάτι που δεν περίμενες. Κολλάς πάνω από 10 δευτερόλεπτα κοιτάζοντας την/τον. Τώρα που το διαβάζει αυτό την θυμάσαι αυτή την στιγμή. Και εγώ την θυμάμαι που την γράφω. Θυμάσαι και εσύ τον εαυτό σου σκέφτεσαι την εικόνα από άλλη οπτική.

Νομίζεις πως για εκείνα τα δευτερόλεπτα δεν συνέβαινε τίποτα γύρω σου. Η μουσική σταμάτησε. Ο σερβιτόρος έμεινε με τα ποτήρια στον δίσκο. Τα παιδία που έπαιζαν τίτσου μοιάζουν σαν αγάλματα. Η κοπέλα που άκουγες πίσω σου, να γελάει εκνευρίζοντας σε, ξαφνικά πάγωσε. Καμία ομιλία. Καμία κίνηση. Κανένας ήχος. Μόνο αυτό το βλέμμα…

Λυπάμαι, αλλά και χαίρομαι για σένα. Αυτή η φάση της ζωή σου μάλλον θα κρατήσει λίγο παραπάνω από τις υπόλοιπες. Αυτό το βλέμμα μάλλον ήρθε για να γεμίσει με νότες το πεντάγραμμο των ονείρων σου.

Αναρωτιέμαι, για αυτό το βλέμμα δημιουργήθηκε αυτή η φράση ή για αυτή την φράση γέμισαν με ένταση τα βλέμματα;

Μετά από αυτό , το «Πουτ@ν@ όλα» θα ταυτιστεί με την καθημερινότητα σου.

Αιμιλιανός Σώζων.

About the author

Admin